Mahjongclub Bamboe Acht - Boodschap
RSS Fan worden

Bezorgd voor FeedBurner


Recente posts

.....et
Kampioen. Het is gelukt!
Kampioen OOSTperiode
Winst in een bloedstollende partij
Je blijft leren...

Categorieën

Bamboe Acht avonden
Bamboe Acht Overdag
Bekercompetitie
Clubtoernooi
Clubtoernooi 2015
Competitie
GDDO 2014
Inloopavond
Kampioenscompetitie
Koppelcompetitie
OEMC 2014 Straatsburg
Portret
PR-activiteiten
Riichi
Ronalds analyse
Sponsoring
Toernooien
Toernooien Buitenland
Trainingsavonden
Valentijnstoernooi
Valentijnstoernooien
Van de leden
Van de voorzitter

Archief

december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
juni 2018
mei 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
november 2017
september 2017
augustus 2017
juni 2017
mei 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
augustus 2016
juni 2016
mei 2016
februari 2016
januari 2016
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010

Mogelijk gemaakt door

Bamboe Acht-blog

Toernooien

Kampioen. Het is gelukt!

Allereerst mijn grote lof voor het bestuur van de Mahjongbond! Wat geweldig dat zich 184 spelers hadden ingeschreven voor wat bleek een reuze gezellig Bondstoernooi! De organisatie was goed, telaatkomers met geldige reden (TG in onderwijstermen) werden adequaat vervangen. 
Het was slim bedacht om de lunch op twee momenten te laten beginnen, al ontstond er toch een flinke rij voor het buffet. Het was goed dat de loterij en de prijsuitreiking in redelijk tempo werden afgehandeld, en voor zover ik weet, was administratief alles in orde. Kortom een goed georganiseerd toernooi. 
De enige minpunten die ik heb kunnen signaleren hadden te maken met het klimaat. Binnen, bij de MCR-spelers, was er te weinig zuurstof en buiten was er te veel water.  Maar over het klimaat is deze tijd wel meer te doen. Overheden, grote en kleine bedrijven en eigenlijk de gehele mensheid heeft de klimaatzaak niet meer in de klauw. Dus laten we daar de organisatie maar niet mee lastigvallen.

Voor de verandering speelde ik NTS. Ik stond er na Hilversum, Alphen en Utrecht zo goed voor dat ik me had voorgenomen alle vier de voor het Nederlands kampioenschap meetellende toernooien te gaan spelen. Beste drie telden, dus ik kon met mijn voorsprong ontspannen spelen. Maar toch, bij Nederlands weet je het nooit, nummer twee Marcel kon wel eens net zoveel Wong hebben als ik had in Hilversum! Ik heb na elke ronde niet naar de tussenstand gekeken of gevraagd. Ik hou wel van een beetje spanning. Maar ik hoorde gedurende het hele toernooi niets over heel mooie handen. Dus ik suste mijzelf met de gedachte dat het wel goed zou komen. Van Harry Kal, die zo’n twintig jaar geleden mij (eega Wil kende Mahjong al als kleuter) kennis heeft laten maken met dit steengoede spel, heb ik geleerd ‘it ain’t over till it’s over’. Dus tot en met de prijsuitreiking was ik in onzekerheid. 

Het is gelukt. Ik mag me een jaar lang Nederlands Kampioen noemen! Ik ben me ervan bewust dat het een twijfelachtige eer is. De Wong was mij een paar keer goed gezind, gebiedt de eerlijkheid me te zeggen.  En die Wong maakte het ook best spannend, bleek achteraf. Want runner-up Marcel had zaterdag veel geluk! Maar gelukkig voor mij niet genoeg…
Erg leuk dat velen me na de prijsuitreiking kwamen feliciteren! Jelte Rep, bij wie ik in Hilversum ooit mijn eerste toernooi speelde, drukte me de hand met de wens dat ik de titel waardig zou dragen. Ik denk nog steeds na over deze woorden. Het moet iets te maken hebben met bescheidenheid. Alles wat ik weet, weet ik van een ander…


Jeroen Meijer

Generositeit en geluk

In mijn vorige blog, die over mijn onwaarschijnlijke overwinning bij de Witte Draak in Hilversum, heb ik geprobeerd duidelijk te maken dat de factor geluk niet gering is in het mooiste gezelschapsspel ter wereld: Mahjong. Ik heb er enkele opmerkingen over gekregen. Strategische vaardigheid, calculeringscapaciteit, durf, ervaring en mensenkennis zouden toch een grotere rol spelen. Dit zal ik niet ontkennen. Ik zie geluk als het sluitstuk van wat je nodig hebt om te winnen. Ooit vroeg ik een van mijn wizzkid-leerlingen, Raymond, die al op zijn 15 colleges wiskunde volgde in Leiden en Amsterdam, of hij kon inschatten voor hoeveel procent de geluksfactor een rol zou kunnen spelen bij Mahjong. Nadat ik hem de principes van het spel had uitgelegd, vroeg hij me hoe groot de spreiding van winnaars was in de top twintig. Die spreiding was in die tijd behoorlijk aan het toenemen. “Dan speelt geluk een grote rol”, zei Raymond. Hij waagde zich niet aan een percentage.

Na gisteren in Alphen aan den Rijn, bij het Groene Hart-toernooi, op de tweede plaats te zijn geëindigd, zou ik kunnen zeggen dat dat geen toeval is. Dat zeg ik niet. Maar ik heb wel een aanvulling op de genoemde vaardigheden, ervaring en de geluksfactor. Generositeit: wat je geeft, krijg je ook weer terug! Zou er toch ook een hogere macht voor kunnen zorgen dat de stenen naar je toe komen? Is de geluksfactor nauwelijks of niet te berekenen, hoe moet ik in godsnaam het paranormale bewijzen? Ik kan jullie alleen vertellen hoe ik in de tweede ronde de Hof van Peking maakte. Albert zat op Noord en ik zat rechts van hem. We hadden net nog de grap gemaakt dat het verwarrend zou zijn als Albert West op Oost zou komen. Jazeker, het was een gezellig toernooi. Enfin, Albert was iets te traag om een kong te declareren met de ringen vijf die West net had weggegooid. Ik reikte al naar de muur toen Albert vroeg of hij de steen alsnog mocht pakken om kong te maken. West en ik keken elkaar aan en zeiden beide dat dat geen probleem was. Dus Albert maakte zijn kong, pakte de vervangende steen van de dode muur, kon deze niet gebruiken en wierp hem op tafel, zeggende “Tekens Eén”. Ik was wachtend op tekens één voor het limietspel de Hof van Peking. Het was dan wel weer geluk dat ik op Oost zat en zo een flink aantal punten verzamelde.


Beste organisatie van het Groene Hart Toernooi, dank voor dit gezellige toernooi, ik kom volgend jaar weer. IJs en weder dienende, wel te verstaan. Maar dat zal eind mei 2019 én met een opwarmende aarde wel goed komen. Beste Herman, wat leuk dat jullie een aparte prijs hadden voor diegene met de meeste ‘Hermannetjes’. Een ondergewaardeerde Mahjonghand met simpele chowtjes.
Tot slot, de uitgesproken vrees dat op de terugweg in de auto ruzie zou ontstaan omdat mijn lieve vrouw Wil met zo’n 2000 punten verschil boven mij, nummer één was geworden, was niet terecht. Die ruzie ging over de tomtom.

Jeroen Meijer

“19604 punten, dat doet ie anders nooit!”, of Wong in Hilversum

Traditiegetrouw wordt op de eerste zaterdag van de lente in Hilversum de Sneeuwdraak op een vriendelijke manier gesommeerd een zomerhol op te zoeken. Hij vindt dat hol niet op eigen kracht, maar door mee te liften met de winnaar van het Witte Draak Toernooi dat het Hilversumse Mahjonggenootschap De Groene Draak jaarlijks, nu al weer voor de 19 keer, op die bewuste zaterdag organiseert. Deze zomer zal de gewichtige draak doorbrengen in Bennebroek. Hoe dat zo is gekomen leest u hieronder.

Het Witte Draak Toernooi, waaraan Wil en ik sinds 2004 vrijwel elk jaar hebben deelgenomen, kennen we niet anders dan een heel gezellig toernooi waar met de Nederlandse regels het mooie Mahjongspel wordt gespeeld. Toen, in 2004, waren we als beginnelingen nog erg zenuwachtig en onder de indruk van de snelheid waarmee de muur werd gebouwd, het tempo waarin werd gepungd en schrokken we van het enorme aantal punten waarmee je in korte tijd achter kwam te staan. Inmiddels snappen we het spel voldoende om de zenuwen de baas te zijn, zijn we handig geworden in het bouwen van de muur en worden we niet verrast door drakenslangen die wel 1000 punten waard zijn. Hoewel….je moet toch altijd weer even wennen aan een muur van 17 keer twee stenen in plaats van 18 bij MCR, dat je als iemand Mahjong maakt eerst je eigen punten moet tellen alvorens je stenen om te gooien en aan het gekwetter van het husselen toe te voegen. Je moet ook bedenken dat als iemand bij Mahjong wachtend is op de laatste steen voor een limietspel je toch de helft van die punten moet schrijven (sorry Ria, goed dat je zag dat ik je bijna 1000 punten door de neus had geboord! Ik dacht dat je een grap maakte toen je zei dat je zoveel punten had…) Je moet weten, ik speel NTS twee keer per jaar. In Hilversum en op ons familietoernooi op tweede Kerstdag.

Ondanks dat velen Mahjong graag een denksport noemen blijf ik beweren dat de geluksfactor aanzienlijk, zo niet doorslaggevend is. Ik denk dat als Mahjong zuiver en alleen breinmatig gespeeld zou kunnen worden, dit spel in delen van China nooit verboden zou zijn. Geluk heet Wong bij Mahjong. Wong met een hoofdletter. Uit respect. Want heb je de Wong, dan lukt alles. Je beredeneert een Mahjonghand, maar gooit per ongeluk de verkeerde steen weg. Als je de Wong hebt, trek je die steen direct weer bij de volgende beurt. Bij NTS kun je bij een beginhand met van alles, maar zonder draken en winden, beter niet gaan spelen op een schoon spel met een drakenpung. Tenzij je de Wong hebt. Dan denk je die rode draken er alvast bij. En dan komen ze er ook! Of je ziet bij een zuiver spel te laat dat er al drie kringen 1 op tafel liggen. Niemand zal die laatste steen weggooien. Als je de Wong hebt trek je ‘m dan dus zelf. De Wong werkt zelfs als een schild! Dreigt een ander te winnen, dan zorgt de Wong voor remise of voor een dode hand bij die ander. Die Wong zat zaterdag dus bij mij op de schouder. Iemand zei na afloop: “19604 punten, dat doet ie anders nooit!” Dat klopt. Dat deden we samen. De Wong en ik.

Geacht Genootschap, dank voor het mooie toernooi.  Ik zal de Sneeuwdraak goed verzorgen, opdat hij volgend jaar weer in vol ornaat in Hilversum aanwezig zal zijn om verjaagd te worden. Want het lot van de draak is er te zijn om verjaagd te worden. Draken hebben geen Wong. Die komt stervelingen als ondergetekende toe. Soms. Als je geluk hebt.



Jeroen Meijer    

BASS-toernooi 2017: Oefening baart kunst

Na de ruim twee maanden lange zomerstop van de mahjongclub zijn we het nieuwe seizoen eindelijk weer begonnen met het prestigieuze BASS-toernooi in het nog steeds door ons zo geliefde pittoresk episch mahjongcentrum van Nederland: Heemstede.
Twee maanden moesten we overbruggen zonder onze clubleden, zonder competitie, zonder klaterende mahjongstenen, etc.
Dat is best een dingetje bij ons sinds we de edele mahjongsport hebben ontdekt. Wij grijpen iedere gelegenheid aan om het wereldwijde spel, gespeeld door miljoenen spelfanaten, met 144 ivoren stenen op tafel te leggen.
Natuurlijk spelen we bij een clubgenoot, wiens vrouw niet lid is van de club, maar regelmatig van haar man weet te winnen, thuis. Natuurlijk doen wij mee aan het dit jaar in het leven geroepen GORMT-toernooi met fantastische prijzen. Natuurlijk zitten we op de camping tot werkelijk in de kleine uurtjes bij kaarslicht buiten het spel te spelen. Natuurlijk hebben we een spel in de auto, om het nog even in een hospitaal, als je moet wachten op de arts, te spelen onder enorme belangstelling van diverse patienten. Natuurlijk steken we er thuis enorm veel tijd in, waardoor het huishouden soms verslonst. Natuurlijk spelen we voor het slapen gaan nog even op de i-pad Mahjong & Friends. Maar competitie op de club is over en heel jaar natuurlijk vele malen spannender dan alle trainingsarbeid die we er insteken.
We hebben ons inmiddels bij alle denkbare enigszins bereisbare (inter-)nationale toernooien ingeschreven. Zo ook het door velen de hemel in geprezen BASS-toernooi.
Vorig jaar begonnen we, als nieuw lid, aan het BASS-toernooi. Dat het toernooi hoog aangeschreven staat is niet zo gek, met winnaars als de tot de verbeelding sprekende, altijd gevaarlijke Jacqueline (2015) en de jeugdige, van talent overlopende, altijd vrolijke Luuk (2016).
We wilden per se meedoen, dus zodra de inschrijfmogelijkheid daar was, hebben wij na ampel beraad met de agenda, het toetsenbord uit het stof gehaald, om ons nog voordat het inschrijfverbod van kracht zou worden, te laten registreren als gretige, naar het nieuwe mahjongseizoen hunkerende groene draken.
De weken kropen voorbij, maar eindelijk – op 3 september - was het zover. Aangekomen bij de  nieuwe locatie, theater ‘De Luifel’, maakten we hernieuwd kennis met de reeds aanwezige clubleden.
Na een heerlijke bak koffie en een enerverend welkomstwoordje van de door ons zo geliefde voorzitster Wil, nam Eric als hoofdscheidsrechter en uiteenzetter van de tijdens dit toernooi geldende regels het woord over en wenste eenieder die het horen wilde veel ‘Wong ‘toe.
Vier ronden van elk 90 minuten zouden er worden gespeeld, te beginnen om 10 uur, wat moest resulteren in een prijsuitreiking om ongeveer 18 uur.
Gezelligheid troef, en enkel leuke, fanatieke, voor de winst gaande clubleden aan tafel.
Wat mijzelf betreft kwam ik aan tafel te zitten met Rode draken met wie ik nog nooit aan tafel had gezeten, te weten Eric en Aty.
Dit waren heerlijke potjes met leden met enorme knowhow van het spel, waar ik alle zeilen moest bijzetten om ook maar enigszins te kunnen volgen wat er allemaal gebeurde.
Want als je aan tafel zit met gelouterde, tot de crème de la crème behorende clubleden als Janie, Jacqueline, Luuk, Betty, bovengenoemde en eenieder die ik vergeten ben, dien ik als, minder geroutineerde en naar later bleek nog niet op de hoogte zijnde van alle regels, groene draak, echt heel alert te zijn en constant te moeten schakelen om niet te verzuipen.

Het toernooi verliep voor mij voorspoedig en had het geluk dat mijn medespelers, want zonder medespelers geen spel, zo vriendelijk waren om mij in het zadel te helpen, door toch wel diverse malen een steen weg te leggen waarvan ze dachten :’Die zou Rik wel eens nodig kunnen hebben’.
Zo gebeurde het dat ik na drie ronden 12 punten had en fier bovenaan de ranking stond. Op zich vond ik dat wel grappig, maar heb werkelijk nooit de illusie gekoesterd dat het ook maar enigszins mogelijk zou zijn dat ik het toernooi zou kunnen gaan winnen. Daarvoor zaten er te veel coryfeeën in de zaal, die als hyena’s op mijn eerste misstap zaten te azen.
Die misstap kwam in de vierde ronde, slechts 1 punt hield ik over aan een heerlijke partij mahjong waarin - door de spanning - werkelijk alles wel een keer op de grond heeft gelegen. Vreselijk lachwekkend, maar niet bevordelijk voor de concentratie.
Dat ene punt bleek genoeg voor de toernooiwinst. Ik was de koning te rijk. In mijn stoutste dromen had nooit kunnen vermoeden dat ik - spelend tegen de groten der mahjongwereld (binnen Bamboe Acht) – nog vóór 2020 eens op het podium zou staan.
Bij de prijsuitreiking bleek sprake van een volledig herenpodium; met Eric op de tweede en Ronald op de derde plaats, waarvan akte.

Bij Yvonne liep het wat minder, maar daar had ze vrede mee. We hebben een heerlijke dag gehad en echt genoten van alles wat voor en door onze leden georganiseerd wordt. Wij bedanken iedereen die ook maar een vinger in de organisatiepap heeft gehad en hopen volgend jaar weer mee te mogen doen.
Groetjes Rik en Yvonne.

p.s. Vanaf deze plek willen wij Fons alle sterkte toewensen.
 
 
 

Reusachtige prestaties van Bamboe Acht (2)

25 Maart was het zover. Het grote toernooi van ‘De Reus van Rotterdam’ zou plaatsvinden.
Verheugd als wij zijn om mahjongtoernooien te spelen, waren wij voornemens een goed, scherp, geconcentreerd, maar bovenal gezellig toernooi te spelen. Op de heenweg hadden wij onze leermeester, trainingspartner en club-coryfee Ronald mee in de auto geregeld. Dit was natuurlijk om diverse tactieken, spelvormen en slimmigheden aan de mahjongtafel te laten vertellen en omdat het onzin is om met twee halfvolle auto’s zo’n lange weg achter elkaar aan te rijden.
In het ‘Anton Pieck-achtige’ Rotterdam aangekomen werden wij hartelijk ontvangen door de goed geluimde, spontane hartelijke gastheer van de plaatselijke mahjongclub. Na inschrijving en onder het genot van een heerlijk kopje koffie, confisqueerden we een grote tafel vlakbij de bar als de 'Bamboe Acht-tafel'. We waren allemaal lekker op tijd dus konden we naar hartelust de diverse tafelindelingen naast elkaar leggen om zo te kijken of we nog met een bekende aan tafel zouden spelen.
Het was bijna 10 uur toen iedereen werd verzocht de hal in te komen om alvast voor de officiële opening aan je eigen starttafeltje plaats te nemen. Zo geschiedde, maar toen iedereen zat brak er paniek uit, want er zaten mensen aan de verkeerde tafel. Iedereen moest op zijn persoonlijke toernooibriefje kijken om zichzelf ervan te overtuigen dat een ieder aan de juiste tafel zat. Geen reactie vanuit de zaal dus werd er een noodgreep gedaan, totdat iemand zich meldde die met een competitie-briefje aan een recreantentafel zat en vise versa. Wat bleek; was het mijn eigen Yvonne die vervroegd haar eigen ambities achterna gerend was en aan een competitietafel was gaan zitten met hetzelfde tafelnummer. Toen juist zij opstond als zondaar moesten wij als Bamboe Acht'ers daar wel erg om lachen, want als Yvonne iets niet wil is dat het wel.

Het toernooi kon beginnen. We begonnen allebei met 2 tafelpunten, op zich niet slecht maar ook niet top. In de pauze bespraken we de resultaten met onze clubgenoten en José en Eric bleken op succeskoers te liggen.

Na de tweede ronde, die voor ons dramatisch verliep, hadden we een goed verzorgde lunch en hoorde we dat Jose was afgehaakt in de top, maar dat Antoinette haar opvolgde. Eric had weer 4 punten en veel mahjongpunten, dus een nummer 1 plek.
Na wat ruggespraak met Ronald en Janie, die overigens ook niet best scoorden, maar nog altijd meer mahjong-know-how in hun pink hebben dan wij in heel ons lijf. Namen wij alle info die we van hun kregen zeer ter harte en deden daar ons voordeel mee.
Derde en vierde ronde verliepen wat ons betreft redelijk. Samen hadden we 15 punten en dat waren er reeds 2 meer dan de uiteindelijke winnaar (vorig toernooi was het er maar 1) dus was er progressie geboekt, dus succesvol.
Antoinette  (11½ TP) eiste de derde plek op bij de recreanten en Wil de derde plek (13 TP) en Eric (13 TP) de tweede plek bij de competitiespelers.

Op de terugweg hebben we de dag geëvalueerd met Ronald om bij ons volgende toernooi met deze informatie nog meer progressie te boeken. Het was een leuke, leerzame dag en via deze weg wil ik al mijn clubgenoten daar aanwezig bedanken voor de gezelligheid, spontaniteit in het geven  van tips en trucs, maar bovenal de lol die we hadden, want het leidde tot succes. 3 van de 6 prijzen voor Bamboe Acht!!!!!!!

Rik & Yvonne

Reusachtige prestaties van Bamboe Acht

Dit weekend beleefden we een van de succesvolste toernooiresultaten uit de clubgeschiedenis. Van de 19-mans delegatie bereikten maar liefst drie Bamboe Acht'ers de competitie- en recreantenpodia bij de 9e editie van het Reus van Rotterdam-toernooi.
Eric leek het tot Reus te schoppen, maar moest zijn meerdere erkennen in de Vlaamse Reuzin Sophie Kemper. Wil won haar laatste partij van de dag en sprong in extremis naar de derde plaats. Bij de recreatieve spelers beklom Antoinette het podium met 11½ punt. Eric beschrijft hoe zijn toernooi verliep.

Na als toernooileider te hebben gefungeerd bij ons Valentijnstoernooi reisde ik met Luuk naar Rotterdam, gretig om weer zelf te spelen. De laatste toernooien (13 Wezen, Bondstoernooi, Kongrovers) bereikte ik steevast hoge klasseringen dus ik wilde van de kennelijke vorm/wong profiteren.
In de eerste speelronde trof ik Ronald, Anja van den Bogaart en Linda Mous (Reus-winnares in 2015). Ik begon met een zelfgepakte mahjong en dat bleek de opmaat voor een waterval van dergelijke mahjongs. Net toen Anja opstoomde besliste ik de partij met een selfpick van 43 punten. Dankzij de score van 255 punten prijkte ik direct bovenaan de tussenstand [correctie: in ronde 1 leidde Rudy Wong-Chung, red].
In de tweede en derde rondes won ik ook mijn tafels overtuigend, eveneens met voor mij ongewoon hoge scores (resp. 220 en 207 punten). Kijkend naar de ranglijst vond ik mijn naam steeds op 1 terug (nummer 2 Sophie Kemper hield echter gelijke tred). Even flitste de gedachte aan de plaatselijke trots Feyenoord door mijn hoofd 'Vanaf de eerste speelronde aan kop en kampioen'. Helaas liep het (voor mij) anders.
Toen ik voor de laatste ronde naar tafel 8 liep werd ik verwelkomd door drie dames; Désirée Heemskerk won vorig jaar het toernooi, Nicole Haasbroek was een van mijn concurrenten voor de eindzege en Eugenie Teunissen voorkwam dat ik in november het 13 Wezen-toernooi op mijn naam kon schrijven. In het eerste spel gaf ik direct een mahjong weg aan Eugenie en meteen daarna aan Nicole. Hoewel Eugenies speelstijl me totaal niet ligt nam ik me voor rustig te blijven en me ook niet te laten afleiden door de dollende onderonsjes van Désirée en Nicole. In het vijfde spel wist ik een zuivere hand inclusief straat te verzilveren zodat ik weer licht in de plus kwam (en tweede achter Nicole).
Helaas kwam ik er daarna niet meer aan te pas. Het lukte me Désirée voor te blijven en ik had het geluk dat Eugenie in het laatste spel de 4 punten van Nicole afsnoepte. Nonchalant langs haar tafel lopend zag ik dat Sophie 2 punten had gescoord. Ik won het toernooi dus niet en voelde me zelfs niet zeker van een podiumplaats. Verrast en verheugd merkte ik dat ik het toch tot vice-kampioen had geschopt. En mijn vreugde nam nog toe toen bleek dat onze club nog meer prijswinnaars leverde. Een toptoernooi, kortom! Dank voor de organisatie ENMV! 



Niet blij met resultaat, wel met YOSCK

Net voor dat de wekker af moet gaan druk ik het alarm knopje in zodat ik stilletjes uit bed kan sluipen. Het is acht uur en wil niet iedereen wakker maken. Snel douchen, aankleden en een kopje koffie en gaan met die banaan. Vrijdagavond alles al voorbereid dus om even over half negen zit ik in een koude auto richting Zaandam. Wat gaat het worden??? De weersomstandigheden voor het rijden waren prima en ik arriveer om tien over negen. Gert was blij met de meegenomen kleedjes en net toen deze op de tafels lagen kwam Janco met de spellen. Wat een timing. Na wat hulp dan toch maar het spelersnummer gaan ophalen. Nummer 4 was voor mij het nummer van de dag.
Vooraf spreek ik o.a nog even met Rik en Yvonne. Ik zeg nog tegen Rik dat ik iedere ronde voor minimaal 1 punt speel……..en natuurlijk gebeurt dan wat je juist niet wil, de eerste ronde met lege handen, zero points. Weg aspiraties en hoop op een goed klassement. Toch maar een cursus omgaan met teleurstellingen gaan volgen ;).
Oké, we eten en drinken wat en happen een beetje frisse lucht. Ronde twee was echt het tegenovergestelde van ronde 1. De wong was niet alleen met me, maar ook bij me en in me. Twee vingers in de neus en vier punten. Geen idee waar dat opeens vandaan kwam.
Ronde 3, met o.a. Luuk en Marjan, leverde 2 punten op. Iets teveel weggegeven. Ronde 4 veel wachtend maar de juiste steen bleef weg, eindresultaat van deze ronde wederom nul punten. Totaal 6 punten behaald, daar kan ik niet blij van worden. 

Ik werd wel blij van mijn “YOSCK”. Wat? Ja, YOSCK of beter gezegd Your Own Score Control Kard. Deze kaart voorkwam in de eerste ronde dat ik 1 punt te weinig kreeg en in ronde 4 zelfs 44 punten (kwam doordat de schrijver de winnende score bij een andere deelnemer had ingevuld). Ben benieuwd hoe het experiment met deze kaart op de club gaat verlopen.
Na ronde 4 gelijk naar huis en languit op de bank kijken naar 007. Zondag ontvang ik van Gert een mail met de uitslagen. In de eindstand zie ik mezelf terug op de 29 plek.  Ik word nieuwsgierig naar de uitslagen van de voorgaande jaren en pak mijn laptop. Het resultaat:
2014  35 (van de 72) 7 punten;
2015  42 (van de 56) 5 punten;
2016  21 (van de 60) 8 punten;
2017  29 (van de 52) 6 punten.
 
Ik heb mijn eerste doelstelling voor 2018 te pakken. Een plek bij de eerste 20 ;).

mahjonggroet, Ronald

Een trots gevoel

Vorig jaar had ik als recreant het Kongroverstoernooi gewonnen, maar nu kan ik ook zeker trots zijn. Want bij mijn allereerste competitietoernooi had ik een minder goed resultaat in gedachten. 

De eerste ronde ging niet heel erg goed. Ik was een schoon spel vergeten te tellen, en ik gaf mahjong na mahjong weg aan Ad van der Linden, dus het was voor mij een beetje hopeloos. Totdat ik een mahjong zelf pakte van 20 punten. Het werd daarna toch nog spannend. Natuurlijk had Ad de eerste plek al binnen maar de 2e plek was nog vrij. Helaas gooide ik de laatste mahjong weg en eindigde als derde met maar 1 tafelpunt. 
De tweede ronde ging ook niet super. Ik had toen ook maar op de 3e plek met maar 1 punt. Want Ans Hoogland had heel vaak mahjong.
De 3e ronde ging heel erg goed! Ik haalde mahjong na mahjong en won de tafel met 72 mahjongpunten [o.a. van Nederlands Kampioen Marjan van den Nieuwendijk, red.]
En toen de 4 ronde begon ging Menno van Lienden heel erg hard. Maar ik haalde ook een paar keer mahjong. En in het laatste potje van het toernooi had ik een zelf gepakte mahjong van 33 punten, maar ik kwam niet op de 1 plek te staan dus eindigde ik op de 2e plek met 2 punten.
Dus daarom vind ik mijn eerste competitietoernooi goed geslaagd met een 23e plaats (met 8 tafelpunten en 44 minipunten).

Luuk

Een première die naar meer smaakt

10 December was het zover, we zouden mee doen met een mahjongtoernooi. Aanvankelijk had ik enorm veel overredingskracht nodig om Yvon ook in te schrijven. Nadat dat gelukt was liet het haar niet meer los.
Op de club is ze al buitensporig nerveus over bij wie ze aan tafel komt te zitten, ivm hoeveel bedenktijd, snelheid, stenen werpen, gezelligheid etc.
Nu zou ze met wildvreemden aan tafel komen te zitten, die gelouterd waren, enorme know-how hebben, snel spelen, stenen ‘gooien’, en jagen.
Dit verontrustte Yvonne enorm, maar na wat praatsessies (zelfs op de weg naar het toernooi nog) had ze toch de nodige schroom van zich af laten glijden, om met opgeheven hoofd het toernooi te gaan starten.
Aangekomen in Berghem zagen we bij binnenkomst enkele Bamboe Acht clubgenoten aan de grote leestafel zitten. Dit geeft een vertrouwd gevoel en we leerden de dames direct anders kennen dan aan de mahjongtafel.
Na inschrijving, tafelindeling vergelijken met clubgenoten, en na een kopje koffie, de zaal in om je tafeltje te zoeken. Toch wel spannend.
De sfeer was zeer ontspannen en er werd gelachen over en weer. Ik zat met Marjoleine aan tafel, bij wie de ene selfpick na de andere uit haar hand kwam. Yvon zat bij de latere winnaar aan tafel en had het geluk niet aan haar zijde.
Na de koffie met het traditionele Brabantse worstenbroodje gingen we voor de tweede ronde, wederom geen ‘Wong’ aan mijn zijde, maar wel m’n eerste mahjong van de dag, die goed was voor m’n eerste tafelpunt. Yvon pakte zelfs twee tafelpunten, ondanks dat ze bij een Mahjong 8 punten vergat te tellen voor de vervangende kongsteen waarmee ze mahjong dacht te maken, maar niet voldoende punten dacht te hebben!

Gelukkig zijn er pauzes tussendoor en kunnen we ruggespraak houden met degene die ons alles geleerd heeft in de mahjongwereld, te weten Janie.
Zij vertelde dat we niet moesten wanhopen en dat iedereen wel eens geen ‘Wong’ heeft, maar het blijft iets ongrijpbaars.
Na de goedverzorgde lunch, de derde ronde. Ik kom bij Luuk aan tafel en dan blijkt er een gat van diverse jaren mahjongervaring tussen ons in te staan;mwat een speler, GEWELDIG. Regelmatig, voordat ik m’n plan klaar had, zat ik alweer een nieuwe muur te bouwen.
Yvon pakte weer twee tafelpunten en kwam steeds beter op dreef.
Maar het ging om de vierde ronde, dan zouden we samen met Winnifred en een ‘vreemde’ aan tafel zitten. Deze ronde moest een welkome afsluiter van het toernooi worden.
En dat werd het. Gezelligheid troef, iedereen mahjongs, al met al een prima dagafsluiter.
We hebben echt genoten en kijken uit naar het volgende toernooi, dat van de Kongrovers.

Hartelijke groet, Yvon & Rik

In Berlicum gebeurde het!

Sinds ik de enthousiaste verhalen van clubgenote Yvonne hoorde over het mahjongtoernooi in Portugal wil ik daar een keer spelen. Tijdens het Europees Kampioenschap in Straatsburg ontmoette ik Rui Machado, de organisator van dat veelgeprezen toernooi in levenden lijve; een uiterst vriendelijke man. Toen duidelijk werd dat het volgende EK in Portugal zou plaatsvinden besloot ik me toe te leggen op kwalificatie voor dat evenement in Póvoa de Varzim.
Op basis van het voorlopige quotum dat ons land van de EMA mag afvaardigen - 23 spelers - zou ik dus rond die plaats op de MCR-eindranking van dit seizoen moeten eindigen.
Tot aan de tweede dag van de door onze club georganiseerde Green Dragon Dutch Open (GDDO) verliep alles volgens plan. Ik had degelijke scores bij De Kongrovers en het Valentijnstoernooi en een hikje bij de Reus van Rotterdam. Na de eerste dag bij de GDDO stond ik 18e met 11 punten, maar vanaf dag twee tot en met het Skôn Spel-toernooi in oktober had de vorm mij op landelijk niveau helemaal verlaten (in de clubcompetitie waren de resultaten zeer wisselvallig). In Hengelo bereikte ik een dieptepunt door in een ronde tweemaal een valse mahjong te maken. Ik wist geen tafel meer te winnen en zag 'Portugal' aan de horizon verdwijnen.
Voorafgaand aan het Dertien Wezen-toernooi vond ik mijn naam op de ranking terug op een 37e plaats met 40 tafelpunten. Mijn eerstvolgende aftrekresultaat was 5 punten. Om te klimmen naar een kwalificatieplaats zou ik zeker op 46 à 47 punten moeten komen. Het was dus zaak om in Berlicum - de bakermat van mijn achternaam - minstens 11 tafelpunten te halen ( wat me in mei een keer was gelukt).
Dankzij mijn gejerimieer op de club en Facebook wist een flink aantal mahjongers van mijn kwalificatiewens. Of dit Jeroen, Dennis, Yvonne Heemskerk (ronde 1), Ria, José en Wil (ronde 2) en Bert, Piet en Ronald (ronde 3) heeft beïnvloed weet ik niet, maar na die ontmoetingen ging ik aan de leiding met 12 (!) tafelpunten. Mijn doel was dus al bereikt met nog een ronde te gaan... In die ronde trof ik Janie, Chris Scheffler en Eugenie. Eugenie en Chris verdeelden onderling de mahjongs, De twee Bamboe Acht'ers hadden niets in te brengen. In het laatste spel deed ik een ultieme poging de achterstand van 45 punten op Janie in te lopen en zo toch nog 1 punt te scoren. De benodigde bamboe 2 gooide ze inderdaad; 13 punten in de tas! Uiteindelijk kwam ik 13 mahjongpuntjes te kort voor een podiumplaats, maar daar kon ik niet om malen. Rui, ik kom eraan!

UITSLAG DERTIEN WEZEN-TOERNOOI
EINDSTAND NK MCR

p.s. Andere clubgenoten vielen wel in de prijzen.
Antoinette won een kaartje voor de Apenheul dankzij een 13-wezenhand. Mooi!
En Marjoleine eindigde als tweede op het derde toernooi waaraan zij meedeed. Klasse!!